Artsen zijn wereldverbeteraars! Toch?

Wat mij betreft zorgt ons zorgstelsel voor een betere wereld, door een goede organisatie, een fors aantal hardwerkende zorgverleners inclusief artsen, en een overheid die staat voor een sociaal stelsel.

Alleen zo kan een mens de beste zorg krijgen in tijden dat hij het nodig heeft. De beste zorg, volgens de huidig geldende richtlijnen en regels. Een terechte opvatting lijkt mij.

Echter, ik ben ook van mening dat er altijd verbetering mogelijk is van wereldverbeterende situaties. En dit is een gebied waar het binnen de zorg soms moeizaam is. Nieuwe ideeën zijn er zeer zeker, nieuwe initiatieven ook. Echter, de implementatie en communicatie binnen ons stelsel, laat nog wel eens te wensen over.

Te veel regels, zeggen sommigen. Door de bomen het bos niet meer zien, zeggen anderen. En daardoor niet weten waar te beginnen. Zonde, zeg ik. Want hoe mooi kan het zijn als goede ideeën en positieve energie zijn weg vindt en een kans krijgt zicht te bewijzen als verbetering.

Nu kan ik er niet omheen dat ikzelf enigszins makkelijk praten heb. Het zien van mogelijkheden en oplossingen voor problemen is een van mijn sterkst ontwikkelde talenten. Ik loop daarentegen op andere obstakels… Probeer dit idee en eerste stap maar eens uit te rollen. De juiste partijen samen te krijgen om dan ook het geheel kracht bij te kunnen zetten. Dit vergt, zeker voor een arts die daar niet perse in geschoold is, andere kwaliteiten.

Vorige week was ik de gelukkige om op uitnodiging van ABN-Amro bank een idee te pitchen aan een medisch publiek van 300 man, in Ahoy, op het World Tennis Tournament. Mooie kans! Maar ook een nieuwe setting! De druk was groot, uiteraard vooral door mijzelf opgelegd. 300 man en een vakjury, onder het oog van camera’s en fotografen. Toch nieuw voor me. En dan een pitch, ook iets wat je arts niet gewend bent. 5 minuten om je idee maatschappelijk te verantwoorden, met businessmodel en validatie.

Na uitgebreide voorbereiding, en toch ook de nodige spanning tevoren (is stress ook een ziekte?), was het wel op mijn best gelukkig. En goed genoeg om de jury en publiek te overtuigen! Deze combinatie van stress, eigen kwaliteiten en externe beoordeling, is een situatie waar soms verkeerd naar wordt gekeken.

Was mijn idee goed? Was het mijn verhaal? Of was het de context en de meerwaarde voor de maatschappij? Mijn kwaliteiten lijken ondergeschikt aan de uitkomst. Ja, men heeft ideeën nodig, maar niet perse ook de uitvoering door 1 en dezelfde persoon denk ik. Als we de kwaliteiten inzetten van een grote groep mensen op de juiste plek, komen we wellicht wel veel verder. Als we onszelf kennen en daarmee ook een overzicht hebben van onze eigen kwaliteiten, kunnen we zoveel meer bereiken met het inzetten van de juiste dingen! Laat de mensen met ideeën deze opperen. Laat de mensen met skills om ze uit te werken, deze uitwerken. En laat dan ook de mensen die makkelijk praten, dit zo doen!

We vragen ons vaak af waarom de verbeteringen in de zorg zo moeilijk zijn. Ik vraag me af waarom we ze moeilijk maken. Met alle ervaring van de zorgprofessionals, de hoge kwaliteit van de opleidingen van deze zorgprofessionals, en de maatschappelijke relevantie van zorg, kunnen we toch eigenlijk heel makkelijk meer doen? Als iedereen zou kijken naar de eigen kwaliteiten, en die zou inzetten voor het grotere geheel, hoeven we elkaar alleen maar aan te vullen! Makkelijker en ook nog eens efficiënter kan het volgens mij niet.

Toch?

No comments so far.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Website Field Is Optional