Afgelopen week werd de wereld weer opgeschud door een actie tegen de vrijheid van meningsuiting. Hier heb ik het dan over Charlie in Parijs. Wat is dat toch met het niet vrij kunnen laten van anderen? Waarom menen altijd mensen het recht te hebben anderen iets op te moeten leggen?

Ik ga hier niet in op politieke of religieuze motieven, maar wil enkel aanzetten tot eens kritisch kijken naar de manier waarop iedereen met elkaar omgaat. Want ook in het dagelijkse leven en in je eigen omgeving komen dit soort vrijheids beperkende acties terug. “Wellicht denk je nu, dat is bij mij echt niet het geval hoor!” Laat me eens een balletje opgooien dan.

Hoe vrij ben jij? Hoe vrij ben je om precies te doen waar je zin in hebt? Als je ‘s ochtends wakker wordt, kun je dan de hele dag doen en zeggen wat jij wil? Om hier het meest voor de hand liggende voorbeeld voor te geven, de meesten van ons hebben een baan.

Daar is helemaal niets mis mee, integendeel, het voorziet als het goed is in de benodigdheden voor onderdak en eten. Wellicht zelfs nog een mooie auto en een vakantie (of twee) per jaar.

Maar wat doet een baan met je gedachten? Met je mening en met je vrije invulling van je leven?

Ben jij echt jezelf in je huidige baan?

Ik wil hier graag beginnen bij het begin: de sollicitatie. Geeft jouw CV je echte ik weer, of toch meer die van de persoon die jij denkt dat het bedrijf zoekt? Uit onderzoek is gebleken dat meer dan 75% van de werkzoekenden liegt in hun brief of CV. Dat wil zeggen, ze presenteren zich anders dan ze zijn. Dit kan overigens bewust of onbewust gebeuren. Vaak is men zo gewend aan het plaatje waarin men zich al jaren begeeft, dat men vergeten is wie men eigenlijk echt is!

Dit plaatje wordt alleen maar versterkt nadat je via een manier als deze door een sollicitatieprocedure bent gerold. En eenmaal aangekomen op de plaats van bestemming, probeer dan nog maar eens om te keren. Verwachtingen van je omgeving zijn de sterkste prikkel, ofwel angst, om je tijd en gedachten te besteden aan iets wat origineel niet eens jouw eigen wens was! Is dat nou niet zonde van die paar jaren die we hebben hier op aarde? Moeten we die niet besteden zoals we dat het allerliefste willen? Ik zou zeggen van wel…

Angst in zijn algemeenheid is een erg sterke invloed om dingen die je zou willen doen, niet uit te voeren. Mensen zijn bang. Niet alleen voor bijvoorbeeld aanslagen zoals in Parijs. Niet alleen voor de media die veel verhalen brengt vanuit die angst. Nee, zeker ook voor de omgevingsdruk, en wellicht ook wel voor onzekerheid. Onzekerheid is een prikkel die mensen ervan weerhoud om iets nieuws te proberen. Iets nieuws te beleven. Angst is een sterke kracht, helaas.

Probeer je eens in jezelf te kijken en je angsten te benoemen. Waar ben je eigenlijk bang voor? Wat is het dat je precies tegen houd om nieuwe dingen te proberen? Of, anders geformuleerd, wat zou je met je leven doen in een wereld zonder angst? Als je (financiële) toekomst gegarandeerd was, deed je dan dagelijks hetzelfde als nu? Of zou je dan “vrijer” leven?

In mijn ogen is het erg zonde om in angst te leven, niet te doen wat je echt zou willen, terwijl we eigenlijk geen echt goed argument hebben om niet onze eigen weg te kiezen. Vrijheid zit hem dus niet alleen in meningsuiting naar buiten toe, maar wellicht ook voor een groot deel meningsuiting naar binnen toe. Blijf bij jezelf, of ga terug naar jezelf, mocht je die verloren zijn afgelopen jaren.

 

 

No comments so far.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Website Field Is Optional